Oyanıqlıq

admin — Sat, 30 Jan 2010 21:13:22 +0000

Evdən bayıra çıxmıram amma gəzmədiyim yer qalmayıb. Əgər desən ki, necə olar bu? Deəyəcm bilsəydim əgər bu sətirləri yazmazdım.
Bir sürü qərar verdim həyatımın qalanını tənzimləmək üçün verdiyim qərarlardan ilki evdən bayıra çıxmamaqdı amma digər qərarların hamısı çöldə görülməli idi.Yəqin ki, daxilimdə referendum keçirib dəyişiklik edəcəm.
Otağım çox doğmadı ordan çıxmıram yazılar yazıram 1 nəfərlik sonra cox nəfərlik tamaşalar düzəldirəm rejisoruda ssenarisidə mənimdi aktyorda , tamaşaçılarda özüməm bunların hamsını özüm edirəm öz qərarlarımla.Amma sonra çox kədərlənirəm həyatımda da hər şeyi özüm edə bilsəydim… Sonra yatanda xadimə otağımı yığışdırarkən yazılarımıda atır fikirləşirəm ki, həyatımıda özüm qursaydım mənidə atardılar.
Hamıdan eşitdiyim bir söz var çox tez-tez eşidirəm bu sözü qorxu, hıçqırığın dərmanı olduğunu bildiyimdən bəri bütün yolları sınadım hıçqırığım tutmadı əvəzində bədənim hava ilə doldu üsündən su içdim necədə 4 ünsürü bədənimdə tamamlamaq istərdim torpağı yemək nə isə odu yeyə bilmirəm.Bəlkə bir gün hıçqırığım tutar onda özümü bir qorxudacam ki…
Artıq otaqdan çıxdım fit çala-çala gedirəm. Heç tanımadığım bir yolda içim çox rahatdı niyəsinidə bilmirəm yəqin yol yuvarlaqdı ona görə. Yolun ən səssiz yerində qarşıma oğrular çıxdı. Məni bütün soydular. Onlara sual verdim yolun o birisi tərfində də oğrular var idimi? Deyəsən yazığı gəldi paltarlarımı qaytardı sualıma cavab da verdi. Yolun hər iki tərəfinə pusqu qurublarmış, hansı tərəfdən adam gəlsə soyacaqlarmış haqlı olduğumu anladıqdan sonra yola davam etdim .
Gəzə gəzə bir anlıq dəniz kənarına gəlib çıxdım rəngli binalar var idi bütün sahil boyu. Kölgələr düşürdü torpağa binalardan daha böyük kölgələr amma onların üstündən keçirdim nədənsə kölgələrə baxmaqdan işığı unutdum. Binalar əlçatmaz görsənirdi anladım ki, kiminsə kölgəsi olub böyük görsənmək boş şeydi.Yoluma davam edirəm dənizin ləpələrinin sahili tutduğu yerdə uşaqlar uçurtma uçurdurlar.Görəsən nə fikirləşirlər yəqin onlar kimi uçmaq… insanın uçmaq istəyinin məhlulu idi bu yelpələklər. Məndə uçmaq istəyirdim hərdən pəncərəmin qabağına qonan quşlara baxardım onlar kimi olmaq istəyərdim amma qanadlarım yoxdur. İndi yolda düşünürəm əslində mənim quşlardan fərqim yoxdur nə vaxtsa qəfəsdən çıxsaydım yəqin ki, məndə uçardım.
Bu düşüncələrlə irəliləyərkən qarşımda duran itdən xəbərim yox idi. Düz gözümün içinə baxırdı.Dili ağzından çıxır sonra ağzına geri qayıdırdı bir neçə müddət buna baxdım fikrim başqa yerlərə getdi. Amma sonra düzəldi. İtdən mənmi qorxuram yoxsa it məndən kaş indi hıçqırğım gələrdi yəqin qorxunun dərmanıda odur. Bir kitabda oxumuşdum ən saldırqan olanlar qorxaqlardı demək it mənə hücum edəcəkdi elədə oldu.Üstümə atıldı. Yaşamla ölüm arasında mübarizə aparırdım mənə elə gəldiki saatlarca itlə döyüşdüm.Nəhayət it cıxıb getdi ağacın dibində oturmuşdum halsız və huşsuz .Bir kölgə görsənirdi.səsi tanış gəlirdi üzüdə.Mənə nəsə deyirdi amma başa düşmürdüm bircə təcili yardım sözünü eşitdim. Adamın səsi insan səsinə bənzəyirdi üzüdə insan üzü idi Onun bu binada yaşayan insanlardan fərqi yox idi.Ömrü boyu oxumuş, həyatı kimlərsə tərəfindən idarə olunan , yaxşı yerdə işləyən uşağına hər şey ala bilən ata…Onun həyatında başqa heç nə yox idi qan içində bir adama kömək etdiyini uzun müddət danışacaqdı.İllərdən bəri həyatında ilk dəfə maraqlı bir şey olmuşdu. Yəqin itlə mən bu adam üçün döyüşürdük ki, ən azından itdən fərqli olduğunu anlasın.

Gözlərim yumulur deyəsən öləcəm…

(c) Saleh Mehdizadə

İki esse

admin — Fri, 29 Jan 2010 23:31:12 +0000

Hərdən

Hərdən bu həyatdan getmək fikrində olanda gedim-qalım səbəblərini barmaqlarınla saymağa başlayarkən getməyə səbəblərini hesablanacaq barmaqların yetməyəndə qorxuya düşdüyün anlar olub?
Hərdən sənin özün haqda fikirlərinlə, digərlərinin sənin haqda fikirləşdikləri arasında antonimliyi hiss etmisən?
Hərdən güzgüdəki adama nifrət edib, yazığın gəlib, üstünə qışqırıb, könlünü almısan?
Hərdən bəzi qızların yanındakı nişanlılarını, sevdiklərinə görə yox, aksesuarlarına uyğun olduğuna görə gəzdirdiklərinin fərqinə varmısan?
Hərdən öz bədənindən çıxıb, özünlə üz-üzə danışmaq eşqinə düşmüsən?
Hərdən vicdan mələyin səni sabah bir pis iş tutmaq fikrində olduğunu gözlərinin dərinliklərində oxuyanda, səni bu fikirdən daşındırarkən onun ağzını möhkəm-möhkəm yummusan?
Hərdən bir iş görmək haqqında ideya onun fürsətini əldən verəndən sonra sənin ağlına gəldiyin gün özünü asmaq istəmisən?
Hərdən dostlarından çox, zəhlən getdiyin bir adamdan ötrü darıxmısan?
Hərdən oxuduğun kitabları yandırıb, onların istisinə qızınmaq ağlına gəlib?
Hərdən doğum xəstəxanasında anana səni səhv gətirdikləri halda və ata-ananın əslində tamam başqa insanlar olduğunu düşünmüsən?

Tənha qayıq

Hər birimiz bu dünyaya tək gəlib, tək yaşayıb, tənha ölürük. Hamımızın boyuna bu dünyada bir tənhalıq libası biçilib. Bu libası geyinib, soyuna bilmirik. Hamının əcaibcəsinə tənhalaşma xəstəliyi var. Tək qalmaq yox, tənhalaşma. Əslində, cüt yaranan varlıqlarında da zatında bir tənhalıq duyğusu var. Hamı tənha qalmaq istəyir, amma tək yox. Tənhalıq – otaqda var-gəl edə-edə özünü dünyanın ən tənha adamı hiss edərkən, otağının qapısını açıb, digər otaqdakı yatanın hənirtisini duyanda xoş olur. Tənhalıq – oturduğun soyuq otağın divarlarında bir rəhimsizlik, dəhlizə çıxanda belə heç bir hənirti duymamaq, hətta eyvana belə çıxıb qışqıranda səsinə ancaq gecə boğuşan pişiklərin miyoltusu əks-səda verəndə dözülməz olur. Tənhalıq – bir nostalgiyadır. Nə vaxtsa səni sevənləri və sən sevdiklərini düşünmək, insanın bilərəkdən özünə əziyyət verməsi, yeknəsəqlikdə bəlkə də bir əyləncə tapma istəməsidir. Tənhalıq dəliliyi – ən çox hissləri korşalan insanlarda kəskin şəkildə özünü göstərir. Hissini, arzularını, bir yığın ehtiraslarını, yuxularını özündə boğan bir adamın ki, üzünə tüpürmək istədin, oturduğun kreslo qoymadı, bir vaxt ki, sevdiyinin dodaqlarından eləcə küçədə öpmək istədin, abır-həya, nə bilim, mentalitet qoymadı, bir yığın ağsaqqal və ağbirçəyin sənə uzun-uzadı nəsihət verərkən, onlarını nəsihətləri qarışıq, cəhənnəmə göndərməyinə tərbiyən mane oldusa, onda əzizim sən əsl impotentsən. Emosional impotent. Lüğətə baxma, orada bu söz yoxdur. Amma sən onun anlamın öz çər dəymiş həyatında hər gün başa düşürsən.
Hamımız həyat adlı okeanda üzən tənha qayıqlarıq. Hərəmizin öz yuxusu, öz nağılı var. Hərdən bu tənha qayıqların burunları bir-birlərinə biz istəmədən belə okeanın dalğaların şıltaqlığına dözməyib, sürtünür. Və qayıqımıza yeni bir sərnişin qəbul edirik. Müəyyən bir vaxta, zamana, tənhalıq xəstəliyimiz başladı, vəssalam, sərnişini düşünüb, qayıqlarımızı burunlarını bir-birlərindən ayırıb, yolumuza davam edirik.
Mənə öz yuxunu danış, yozmaq istəyirəm. Mənə ən gizlin duyğularını anlat, hiss etmək istəyirəm, mənə sevməyi öyrət, tənhalığını bölüşmək istəyirəm.

(c) Günel Eminli

Kultpress.com » Esse

Oyanıqlıq

İki esse