Fotoqraf qapıdan içəri girdi və maraqla Səid müəllimə baxdı. Səid müəllim birdən danışmağa başladı:
– Mən o şəklin mənasını indi başa düşdüm… Gözəl şəkildi. Cavan oğlan, cavan qız, məktəbli forması, hələ ağac, İlahi, mən hələ belə ağac görməmişəm… Hələ boz asvalt, qızın gözlərində qırmızı, oğlanın qara qaşları və talenin, necə dediz onu? İroniya, talenin ironiyası, gülüşü, yəni bütün bunların üstündə bir Günəşin yoxluğu, sanki xeyir- duanın yoxluğu.. Doğrudan gözəl şəkildi…. Hələ buludlar, ağappaq- yəni gələcəyə ümid, ağappaq, işıqlı ümid… Ağ “07”- sanki bir uçan xalça, arzular, xəyallar… Hələ siz bir şeyi unutmuşduz…
Fotoqraf susub gözlərini döyür.
– Bilirsiz nəyi? Oğlanın qızın əlindən tutmağını, yəni qətiyyət, məqsəd, hələ rəngli şəkildə ağ və qara rənglərin qarışığı- həyatın iki üzü, şahmatın damaları… Bir sözlə, ideal şəkildi… Mən hələ fikir verdim- oğlanın köynəyinin düymələrindən biri qırılmışdı, ona göyə yaxası açıqdı- yəni bir tələskənlik var sanki oğlanda… Bunu sözlə ifadə eləmək mümkün deyil, bunu hiss eləmək lazımdır… Hələ sizin qeyt etdiyiniz o incəlik: oğlanın burnunun üstünün tərləməyi… Yox, qardaş, mən səhv eləmişəm, bu şəkil birinci olacaq… Ən azından ona görə ki, şəkildə təsvir olunanları hamı yaşayıb- məktəb illəri, ilk sevgi, son zəng… Sən dahisən… Sənin xətrinə dəydim bayaq..
Səid müəllim yaxınlaşıb onu qucaqlayır, bir az da kövrəlib. Fotoqraf isə key kimi əlləri yanında dayanıb.
– Xətrinə dəyməsin… Bayaqdan min dənə şəkilə baxmışdım, hamısı da gic-gic şeylər. Yorulmuşdum… Şəklin gözəlliyi mənə çatmırdı… Hələ o maşındakı plastik stullar- adi çayxana stulları, yəni qondarmalıq, geydirməlik və onunla yanaşı original, dəyişilməz, ölməz təbiət, həmişəki kimi, əbədi təbiət… Dəhşət şəkildi o… Ay Məmməd…
– Bəli Səid müəllim…- “kötük” yenə içəri girir.
– Nəhayət, ay Məmməd, nəhayət axtardığımı tapdım…. Bax budu- fotoqrafın əllərinə baxır- şəkili göstər ona…
Fotoqraf susur. Məzlum- məzlum Səid müəllimin sifətinə baxır.
Səid müəllim iki saniyə susur və birdən qışqırır:
– Şəkli göstər, hanı şəkil?
– Cırdım…- fotoqraf sakitcə dilləndi- hirsləndim və cırdım,- bir az da gülümsəyir- demişdim axı, talenin, zamanın məzəsi, mırtı…
Səid müəllim bir anlıq duruxur. Sonra asta-asta kreslosuna çökür. Fotoqrafa baxır, Məmmədə baxır, sonra kabinetinin divarlarına vurulmuş şəkillərə. Yavaşca əlini yellədərək onları otaqdan çıxardır. Yenə pəncərənin qabağına keçir.
– Axmaq oğlu axmaq…- yenə də fotoqrafın başını yellədə- yellədə getməyinə baxıb pıçıldadı.
– Səid müəllim, məni çağırmışdız?- yenə “kötük” girir içəri.
– Yox, əzizim… Bu günlük azadsan…- əlini havada yellədir.
“Kötük” otaqdan çıxır.
Yenə yağış yağır. Ancaq artıq günəş yoxdu. Sadəcə yağışlı havadı.
Artıq talenin məzəsi də yoxdu. Və elə bil ki, heç nə olmayıb. Şəkil də yoxdu artıq- talenin məzəsinin guya ki, göstəricisi olan şəkil. Şəkil elə özü talenin məzəsinin qurbanı oldu. Heç əslində gözəl də deyildi o rəngli dünyanın ağ-qara şəkli…
Kimə lazım idi axı? Ay nə bilim qızın manyak gözləri, oğlanın qırılmış düyməsi, ya da onların başı üstündə olmayan Günəş! Kiməsə lazımdı bu?
Heç kimə….
Bəs onda kişini təzədən niyə çağırtdırmışdı? Bu Səid müəllimin özünə də çatmırdı.Ya da ki, o özü də, fotoda və ya həyatda Günəşin insanlara lazım olub- olmadığını bilmirdi…

(c) Zərdüşt Şəfizadə