Bu  qədər  asan  olmamalıydı  hər  şey…
Tanışlardan telefon  nömrəni  götürmək,
əlini tutmaq, evə  ötürmək
əvvəl  dodaqlarına
sonra  xətrinə  dəymək
bu  qədər  asan  olmamalıydı…

ikimiz  də  istədiyimizə  çatan  kimi tükəndik .
ikimiz  də  olduğumuzdan
artıq  olduq görünür.
Bu  qədər  asan  olmamalıydı…

Nəyisə,  nələrisə yarım  saxlamalı,
tam  paylaşmamalı,
tam  bölüşməməliydik…
Az zəngləşməli,
mesajların  sayını azaltmalı
və  bəlkə  də heç  öpüşməməliydik…
bizə  aid  olan  hər  dərdi
özümüz
ancaq  özümüz çəkməliydik.

Yersiz  incimələrin  ,
küsmələrin  arasına gülüş  tökməliydik.
Bu  qədər  asan  olmamalıydı…

Binaları,  maşınları,  küçələri
telefonda  səhəri açdığımız  gecələri
unutmaq,
şəkillərini silmək,
sonra  adını  telefondan  pozmaq
və  bu  gecə
bu  şeiri belə birnəfəsə  yazmaq
asan  olmamalıydı.

MƏNİ  BAĞIŞLAMA !

(c) II Qismət

Etiketlər: II Qismət, II Qismət - Olmamalıydı, Qismət Rüstəmov, şeir